Veehouderij

Veehouderij is een tak van de landbouw die zich bezighoudt met het houden en fokken van vee ten behoeve van de productie van dierlijke producten. In Nederland en veel andere westerse landen omvat de sector runderen, varkens, schapen en geiten, plus pluimvee. Bedrijven variëren van kleinschalige familiebedrijven tot grootschalige, intensieve stallenbedrijven.

De belangrijkste productgroepen zijn melk, vlees en eieren. Melkveehouderij levert melk aan zuivelbedrijven; vleesveehouderij richt zich op het vlees van runderen, varkens en schapen/geiten; pluimveehouderij levert eieren en vlees. Fokprogramma’s, rassenkeuze, voeding en diergezondheid zijn kernelementen. De dagelijkse bedrijfsvoering omvat huisvesting, voedering, stalbeheer, beweiding waar mogelijk, en preventie van ziekte via biosecurity en veterinaire controles.

Milieu- en dierenwelzijnsaspecten zijn centrale aandachtspunten. Mestproductie en de daarmee gepaard gaande ammoniak- en stikstofemissies, waterkwaliteit en klimaatimpact spelen een rol in beleidsvorming. Dierenwelzijn omvat leefomstandigheden, voeding, pijnloze slachtmethoden en toezicht door toezichthouders. Sectorale initiatieven bevorderen verbeteringen in huisvesting, beweiding en gezondheid; prudent antibioticagebruik en veterinair toezicht zijn actueel.

Regulering en beleid: EU- en Nederlandse regels regelen dierenwelzijn, diergezondheid, mestbeheersing en milieu, evenals voedselveiligheid en hygiëne. Subsidies en afspraken onder het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid bevorderen verduurzaming, emissiereductie en kringlooplandbouw. De sector werkt samen met wetenschappers en toezichthouders om productiviteit en duurzaamheid in balans te brengen.

Trends en uitdagingen: de sector ziet zowel schaalvergroting als toenemende aandacht voor dierenwelzijn, diergezondheid en milieu. Digitale technologie en data-gedreven bedrijfsvoering nemen toe, met groeiende aandacht voor regionale voedselvoorziening en veranderende consumentenverwachtingen rondom dierlijke producten.

---