Telefotografie

Telefotografie is een tak van fotografie die gebruikmaakt van telelenzen met lange brandpuntafstanden. Het doel is verre onderwerpen dichterbij te halen en details te registreren met behoud van subject-isolation. Door de langere brandpuntafstand wordt het gezichtsveld kleiner, de scherptediepte dunner en de compressie van de achtergrond sterker.

Veelvoorkomende toepassingen zijn sport, wildlife en luchtvaart, maar ook portretfotografie bij gebruik van korte tot middelhoge teleobjectieven. Voor portretten gebruikt men vaak lenzen rond 85-135 mm (equivalent op full-frame) voor een flatterend perspectief. Voor wildlife en sport worden langere brandpunten gebruikt, terwijl zowel zoom- als vaste brandpunten beschikbaar zijn. Verhouding tussen bereik, lichtopname en scherpstelling bepaalt de keuze voor een specifieke situatie.

Kenmerkend is de mogelijkheid tot grotere vergroting en minder afstand tot het onderwerp, waardoor je dichterbij kunt komen zonder het onderwerp te storen. Het nadeel is gewicht, prijs en doorgaans hogere lichtbehoefte bij extreem lange brandpunten; bij scherpe beelden is een snelle sluitertijd en goede stabilisatie belangrijk. Ook de beeldhoek en de scherptediepte veranderen aanzienlijk met de brandpuntlengte.

Focale lengte en beeldhoek bepalen de vergroting, terwijl de diafragma-instelling invloed heeft op de scherptediepte en de lichtval. Veel telelenzen hebben optische beeldstabilisatie, en sommige modellen accepteren teleconverters die de brandpuntsafstand vergroten tegen lichtverlies en mogelijk wat scherpteverlies.

In de praktijk vereist telefotografie vaak langere opnamen en stabiele bevestiging, zoals een statief of monopod, vooral bij langere brandpunten. Autofocus en tracking spelen een cruciale rol bij sport en wildlife.