Suikergevoeligheid

Suikergevoeligheid, ook wel glucose sensitiviteit genoemd, is het vermogen van het lichaam om glucose (suiker) uit het bloed op te nemen en te gebruiken voor energie. Een goede suikergevoeligheid betekent dat celmembraanen gemakkelijk glucose inlaten, wat resulteert in stabielere bloedsuikerwaarden. Bij verminderde suikergevoeligheid, ook wel insulinresistentie genoemd, remmen celgroepen zoals spier-, vet- en levercellen glucose op te nemen, waardoor het lichaam meer insuline moet aanmaken om dezelfde hoeveelheid glucose te verwerken.

Deze aandoening ontstaat vaak door een combinatie van genetische aanleg, overgewicht, een laag‑activiteitsniveau en een dieet rijk aan eenvoudige suikers en verwerkte koolhydraten. Symptomen kunnen vermoeidheid, een vrek gevoel, flauwvallen, hoofdpijn en een verhoogde dorst omvatten, hoewel sommige mensen asymptomatisch blijven.

Diagnose gebeurt doorgaans via bloedtesten zoals de nuchtere bloedglucose, de glucosetolerantie of het HbA1c‑percentage. Een verhoogde waarde duidt op verminderde hoger of lagere glucosewaarden. Behandeling richt zich op levensstijlveranderingen: een evenwichtig, koolhydraatarm diet, regelmatige lichaamsbeweging en gewichtsverlies. In sommige gevallen kan medicatie zoals metformine of insulinetherapie noodzakelijk zijn.

Gestandaardiseerde interventies kunnen de voorloper van type 2 diabetes voorkomen of vertragen. Vroegtijdige detectie en behandeling van suikergevoeligheid verbeteren de algehele metabole gezondheid en verkorten het risico op chronische complicaties.