Standaardprogramma

Standaardprogramma is in de informatica het programma dat door het besturingssysteem als standaard is aangewezen om bepaalde taken uit te voeren of om specifieke bestandstypen te openen. Het ontstaat uit de combinatie van bestandstoewijzingen en protocolhandlers die bij een applicatie geregistreerd worden. Bij het openen van een bestand of het uitvoeren van een actie roept het systeem doorgaans het toegewezen standaardprogramma aan.

Bestandstypen en acties worden gekoppeld aan een programma. Als je bijvoorbeeld dubbelklikt op een .docx-bestand, wordt meestal Microsoft Word of een andere tekenrijke tekstverwerker gestart, tenzij de koppeling is gewijzigd. Gebruikers kunnen deze standaardtoepassing wijzigen via de systeeminstellingen of via de optie “Openen met”. Sommige systemen laten meerdere keuzes zien en vragen welke applicatie gebruikt moet worden.

In organisaties kan het kiezen van standaardprogramma deel uitmaken van een bredere aanpak, zoals een standaard softwarepakket of een standaard werkomgeving (SOE). Dit helpt bij compatibiliteit, beveiliging en onderhoud, omdat alle gebruikers met dezelfde basisapplicaties werken en het beheer van updates en beleidsregels vereenvoudigt.

Voordelen van standaardprogramma’s zijn onder meer consistentie in gebruikerservaring, eenvoud van gebruik en gemakkelijke integratie met besturingssysteemfuncties. Nadelen kunnen zijn dat gebruikers beperkt worden in hun keuze of vastlopen in verouderde software als de standaard niet substantieel wordt bijgewerkt.

Zie ook: standaardapplicatie, bestandstype, default browser, file association, protocolhandler.