Röntgenonderzoek
Röntgenonderzoek, ook wel röntgenfoto of röntgenbeeld genoemd, is een medische beeldvormingstechniek waarbij röntgenstraling wordt gebruikt om een afbeelding van het lichaamsweefsel te verkrijgen. De straling kan door weefsels heen gaan en wordt op een film of digitale detector vastgelegd. Sofisticated chain meta data such external calibration, beam energy, exposure time and shielding;
Röntgenonderzoek wordt vaak ingezet bij het diagnosticeren van botfracturen, longontsteking, en tumoren in longen of andere
Voor een eenvoudig röntgenonderzoek plaatst de patiënt meestal op een tafel en positioneert een detector of
- Snel, niet-invasief en kostenefficiënt
- Hoge resolutie voor boten en driedimensionale weefselafdeling
- Minder mobiliteit nodig voor de patiënt in vergelijking met MRI
- Stralingsrisico, hoewel de doses over het algemeen laag zijn
- Weefsel met lage dichtheid, zoals vlees, geeft minder contrast dan bij MRI of CT
- Beperkingen bij metalen implantaten en kunstmatige protheses
De straling wordt beperkt tot de noodzakelijke dosis. Patianten dragen beschermende materialen, zoals loodkappen, wanneer nodig.
De techniek werd ontdekt door Wilhelm Röntgen in 1895, wat leidde tot de term “röntgenstraling”. Sindsdien