Reruptuur

Reruptuur is een medisch begrip dat verwijst naar een hernieuwde ruptuur of faal van weefsel dat eerder al is gescheurd. Het kan optreden na een eerdere operatieve reparatie of na conservatieve behandeling. In de klinische praktijk wordt de term vooral gebruikt voor pezen en ligamenten, maar ook bij andere weefsels kan hij voorkomen.

Veelvoorkomende contexten zijn onder meer de Achillespees, de rotator cuff, de bicepspees en kruisbanden. De frequentie en het risico op reruptuur variëren per weefsel en hangen samen met factoren zoals leeftijd, algehele gezondheid en de mate waarin de revalidatie adequaat wordt gevolgd.

Oorzaken en risicofactoren omvatten herhaalde overbelasting, onvolledige genezing, intrinsieke slechte weefselkwaliteit, veroudering en roken of diabetes. Technische faalt bij de initiële reparatie, evenals het zien van te vroeg of te intensief inzetten van belasting tijdens revalidatie, kunnen het risico verhogen.

Pathofysiologie: na de initiële ruptuur en genezing vormt zich littekenweefsel dat zwakker kan zijn dan normaal weefsel. Dit zwakke punt kan opnieuw falen bij verdere belasting, soms op dezelfde locatie als de oorspronkelijke ruptuur of in aangrenzende gebieden.

Diagnose gebeurt op basis van klinische verschijnselen zoals plotselinge pijn en verlies van functie, aangevuld met beeldvorming zoals echografie of MRI om de doorbraak en de omvang van de ruptuur te bevestigen.

Behandeling en preventie hangen af van de locatie en de patiënt. Bij actieve patiënten komt vaak revisieoperatie in aanmerking; in sommige gevallen kan conservatieve behandeling met immobilisatie en gefaseerde revalidatie voldoende zijn. Preventie richt zich op passende revalidatie, bescherming van het letsel en aanpak van risicofactoren.

Prognose: de kans op herhaling blijft bestaan en is afhankelijk van weefselkwaliteit, locatie en behandeling. Uitkomsten variëren, met mogelijke complicaties zoals stijfheid en, bij revisie, operatieve risico’s.