Rehydratie

Rehydratie is het proces van het herstel van vochtbalans in het lichaam na vloeistofverlies door ziekte, warmte, braken of diarree, of na intensieve lichamelijke inspanning. Het doel is het vervangen van water en elektrolyten om het plasmavolume en de weefselperfusie te behouden.

Rehydratie kan oraal of intraveneus plaatsvinden. Bij milde tot matige dehydration door diarree of braken is orale rehydratie met een rehydratatieoplossing (ORS) meestal voldoende. ORS bevat water, zouten en koolhydraten zodat de opname van vocht in de darm wordt gestimuleerd. Bij ernstige dehydration of wanneer drinken niet mogelijk is, wordt intraveneuze toediening toegepast met isotone oplossingen zoals fysiologisch zout of Ringer-lactaat.

Toepassingsgebieden: kinderen, ouderen, reizigers. Diarree, braken, koorts, oververhitting of na zware inspanning. Tekenen van uitdroging zijn dorst, droge huid, weinig urineren, snelle hartslag; bij ernstige uitdroging kan men lethargie, verminderd bewustzijn, verzakte ogen zien. In de eerste hulp beoordeelt men de vochtstatus en bepaalt de toedieningsroute.

Preventie en volksgezondheid: ORS-pakketten zijn wereldwijd beschikbaar; bij kinderen en kansarme populaties kan vroege rehydratie levens redden. Vochtinname moet geleidelijk en in kleine slokjes plaatsvinden bij misselijkheid; vermijden van alcohol, cafeïne of extreem zout; bij aanhoudende braken of bloederige diarree dient medische zorg.