Melkallergie

Melkallergie is een immunologische overgevoeligheidsreactie tegen melkproteïnen, meestal caseïne en wei. De aandoening wordt meestal gezien bij jonge kinderen en is minder vaak aanwezig bij volwassenen. Het gaat om een IgE-gemedieerde reactie (melkallergie type I); ook niet-IgE-gemedieerde melkallergie bestaat maar is minder bekend.

Symptomen treden doorgaans snel op na inname van melk of melkproducten, vaak binnen enkele minuten tot twee uur. Mogelijke verschijnselen zijn huiduitslag of netelroos, zwelling van lippen of keel, benauwdheid, hoesten of piepende ademhaling, braken, diarree en buikpijn. Bij ernstige reacties kan anafylaxie optreden.

Diagnose wordt gesteld op basis van medische voorgeschiedenis en klinische kenmerken, gevolgd door tests zoals een huidpriktest of melk-specifieke IgE-bloedtesten. De definitieve diagnose wordt vaak bevestigd met een gecontroleerde voedingsuitdaging onder medisch toezicht.

Behandeling en leefregels: volledige vermijding van melk en melkproducten. Etiketten lezen is essentieel; melk kan in verborgen vormen aanwezig zijn. Vervangende dranken (zoals sojamelk, amandel-, haver- of rijstdrank) en calcium- en vitamine D-supplementen kunnen nodig zijn. Bij zuigelingen en jonge kinderen kan gespecialiseerde zuigelingenvoeding of aminozuurvoeding worden voorgeschreven. Voor iemand met een verhoogd risico op ernstige reactie is een adrenaline-autoinjector geadviseerd en moet een behandelplan aanwezig zijn.

Prognose en voeding: veel kinderen groeien melkallergie uit tegen de kleuter- of basisschoolleeftijd, anderen houden de allergie langer of gedurende het hele leven.

Relaties met lactose-intolerantie en kruisreacties: melkallergie is anders dan lactose-intolerantie; kruisreacties met schaap- of geitenmelk komen voor bij sommige personen, maar niet bij iedereen.