Luidheidsmetingen

Luidheidsmetingen verwijzen naar het kwantificeren van de waargenomen luidheid van geluid of van geluidniveaus in een omgeving. In de praktijk worden twee benaderingen toegepast: objectieve geluidsdrukniveaus gemeten met geluidniveaumeters (SPL) en psychoacoustische maten die rekening houden met menselijke waarneming, bijvoorbeeld luidheidsniveaus zoals LUFS of traditionele maten als phons en sones. Deze metingen worden gebruikt in milieu- en arbeidsomstandigheden, in de bouw en bij productevaluaties.

Meetapparatuur en standaarden spelen een cruciale rol. Een meetset bestaat uit een kalibratiebare geluidniveaumeter (SPL-meter) met een referentiemikrofoon en een kalibratieapparaat, vaak een pistonphone (1 kHz bij 94 dB). Meetmethoden volgen normen zoals IEC 61672 voor de nauwkeurigheid van de meter (class 1 of class 2) en ISO 1996-1 voor omgevingsgeluid. Voor subjectieve luidheidsbeoordelingen worden algoritmes gebruikt die luidheid bepalen volgens ITU-R BS.1770 en aanverwante procedures zoals EBU R128 voor uitzendingen, resulterend in geïntegreerde luidheidsniveaus (LUFS).

Gebruik en rapporteerbare maten. Voor omgevings- en werkgeluid worden vaak Leq (A-geweight, zoals LAeq), Lmax, Lden of LpA-gebruikelijk toegepast. Voor luister- of broadcasttoepassingen wordt de luidheid in LUFS gerapporteerd, zowel geïntegreerd als mogelijk met luidheidsbereiken. Meetopstellingen vereisen juiste plaatsing, tijdsgewichting (tijdconstanten) en afstemming op de relevante periode, plus kalibratie en verslaggeving van onverklaarbare onzekerheden.

Toepassingen variëren van regelgeving en arbeidsveiligheid tot productontwerp en mediaregie, waarbij beide objectieve en perceptuele luidheidsmetingen elkaar aanvullen om een betrouwbaar beeld van geluidniveau en ervaren luidheid te geven.