werkgeluid

Werkgeluid is geluid dat op de werkplek ontstaat door machines, processen en transport en dat werknemers tijdens hun werk kunnen bereiken. Het kan variëren naargelang de aard van het werk, de apparatuur en de omgeving. Geluidsniveau wordt doorgaans uitgedrukt in geluidsdrukniveau’s met A-weiging (dB(A)) en in blootstellingsindicatoren zoals LAeq,8h of LEX,8h, waarmee de gemiddelde blootstelling over een werkdag wordt weergegeven.

Langdurige of herhaalde blootstelling aan werkgeluid kan leiden tot gehoorverlies, tinnitus en andere gezondheidsklachten zoals vermoeidheid en stress. Het risico neemt toe met hogere geluidsniveaus en langere duur van blootstelling. Bedrijven zijn verplicht werkgeluid te beheersen en werknemers te beschermen tegen schadelijke blootstelling.

Metingen en beoordeling van werkgeluid gebeuren meestal via dosimetrie of gespecialiseerde opmetingen. Hierbij worden de blootstellingswaarden berekend volgens normen zoals NEN-EN-ISO 9612. De resultaten bepalen of maatregelen nodig zijn en welke niveaus van bescherming vereist zijn.

Wet- en regelgeving en normen spelen een belangrijke rol. In de Europese Unie is regelgeving rondom beroepsgeluid vastgelegd in richtlijnen zoals 2003/10/EG, terwijl in Nederland de Arbowet en bijbehorende regels en normen van toepassing zijn. Praktische normen en methoden voor beoordeling en beheersing van werkgeluid omvatten onder meer ISO- en EN-standaarden.

Preventie van werkgeluid volgt de hiërarchie van beheersmaatregelen: technische en organisatorische maatregelen om geluidsniveaus te verlagen, voorziening van geluidswerende afschermingen en onderhoud, en als laatste route het gebruik van gehoorbeschermende middelen. Een goed beleid omvat ook regelmatige audiometrische screening en trainingsprogramma’s, evenals registratie en communicatie over blootstelling en maatregelen.