Luchtwegondersteuning

Luchtwegondersteuning is een verzamelnaam voor medische handelingen en hulpmiddelen die erop gericht zijn de luchtweg open te houden en een adequate ventilatie en zuurstoftoevoer te waarborgen bij patiënten met ademhalingsproblemen, bewustzijnsdaling of trauma. Het begrip komt voor in verschillende zorgcontexten, waaronder spoedeisende geneeskunde, anesthesiologie, intensive care en prehospitale zorg.

Indicaties omvatten acuut ademhalingsfalen, obstructie van de luchtweg, risico op slik- en terugval, of bij bewustzijnsdaling waarbij spontane ademhaling onvoldoende blijft. De keuze voor luchtwegondersteuning hangt af van de toestand van de patiënt, de onderliggende oorzaak en de beschikbare middelen.

Niet-invasieve methoden omvatten eenvoudige maatregelen zoals het openen van de luchtweg en toedienen van zuurstof; zuigapparatuur voor secreties; en niet-invasieve beademing (NIV) zoals CPAP of BiPAP bij geschikte patiënten. Invasieve methoden worden toegepast wanneer niet-invasieve benaderingen onvoldoende effect hebben of wanneer er hoog risico is op aspiratie of onvoldoende bevochtigde ademhaling. Deze omvatten endotracheale intubatie met een beademingscilinder, en het gebruik van supraglottische luchtwegtoestellen zoals een laryngeale masker. In noodgevallen kan een cruciale procedure zoals cricothyrotomie nodig zijn.

Monitoring is essentieel: continu toezicht op ademhaling, saturatie, en kooldioxidespanning (capnografie) om juiste ventilatie en zuurstoftoevoer te bevestigen. Training, protocollen en teamwerk spelen een belangrijke rol in de veilige uitvoering van luchtwegondersteuning.