Langetermijnherinneringen

Langetermijnherinneringen zijn de gestructureerde en permanente kennis en ervaringen die een individu in zijn of haar geheugen bewaart. In tegenstelling tot kortetermijnherinneringen, die slechts een aantal minuten tot enkele uren kunnen worden vastgehouden, worden langetermijnherinneringen gedurende langere tijd, vaak een leven lang, opgeslagen.

De opslag van langetermijnherinneringen vindt plaats in een netwerk van hersenstructuren, met name het hippocampus, de pariëtale kwab en de neocortex. De hippocampus speelt een cruciale rol in het consolideren van nieuwe informatie door de verbindingen tussen zenuwcellen te versterken. Deze consolidatie wordt versneld tijdens diepe slaap, vooral tijdens de snelle oogbeweging (REM)-fase. Na consolidatie worden veel van de herinneringen overgedragen van de hippocampus naar de cortex, waar ze permanent kunnen worden bewaard.

Langetermijnherinneringen worden onderverdeeld in episodische en semantische soorten. Episodische herinneringen omvatten persoonlijke ervaringen en gebeurtenissen met een specifieke tijd en plaats, terwijl semantische herinneringen betrekking hebben op algemene kennis en feiten. Beide typen herinneringen kunnen worden beïnvloed door emotionele intensiteit; de amygdala speelt een rol bij het versterken van herinneringen die emotioneel geladen zijn.

De toegankelijkheid van langetermijnherinneringen kan variëren. Retrieval kan worden bevorderd door stimulus-gebaseerde cues en cognitieve strategieën, maar wordt ook onderhevig aan vergeetachtigheid, zoals het fenomeen van retrograde amnestie. Neurodegeneratieve aandoeningen, zoals de ziekte van Alzheimer, kunnen de structuur van de hippocampus en andere betrokken gebieden aantasten, waardoor de opslag en het ophalen van langetermijnherinneringen worden belemmerd.