Kalkzouten

Kalkzouten zijn chemische verbindingen waarin calciumionen (Ca2+) gebonden zijn aan verschillende negatief geladen deeltjes (anionen), zoals carbonaat (CO3^2−), sulfaat (SO4^2−) en fosfaat (PO4^3−). In bredere zin kunnen ook calciumzouten zoals calciumchloride (CaCl2) en calciumnitraat (Ca(NO3)2) onder deze term vallen. Kalkzouten komen zowel als minerale stoffen in gesteenten voor als in opgeloste vorm in watercircuits.

Enkele bekende kalkzouten zijn calciumcarbonaat (CaCO3), dat voorkomt in de mineralen calciet en aragoniet; calciumsulfaat (CaSO4) in gips en anhydriet; en calciumfosfaat (Ca3(PO4)2), dat een belangrijke rol speelt in botten en tanden. In industriële toepassingen leveren calciumzouten diverse functies, bijvoorbeeld CaCl2 en Ca(NO3)2 als grondstoffen en additieven.

Kalkzouten ontstaan door interactie van calcium met de genoemde anionen in bodems, watersystemen en biologische organismen. In zee- en zoetwateromgevingen vormen CaCO3-mineralen schelpen en koraalstructuren, terwijl neerslag van deze zouten in gesteenten kan bijdragen aan kalkaanslag en waterhardheid. De aanwezigheid van kalkzouten beïnvloedt ook pH, samenstelling en oplosbaarheid van verschillende verbindingen.

Toepassingen van kalkzouten zijn wijdverspreid: in bouwmaterialen (calciumcarbonaat als bestanddeel van kalksteen en marmer), in de landbouw als calciumbron voor planten, en in voedings- en industriële processen als additieven of reagentia. Over het algemeen zijn kalkzouten stabiel en van relatief lage toxiciteit, mits juist toegepast.