Hitteberoerte

Hitteberoerte is een levensbedreigende aandoening die wordt gekenmerkt door een extreem hoge kernlichaamstemperatuur (meestal boven 40°C) in combinatie met duidelijke disfunctie van het centrale zenuwstelsel. Het ontstaat wanneer de thermo-regulatie van het lichaam faalt bij blootstelling aan hoge omgevingstemperaturen of bij intensieve lichamelijke activiteit. Er bestaan twee hoofdtypen: klassieke hitteberoerte, meestal bij oudere of kwetsbare mensen tijdens hittegolven, en exertionele hitteberoerte, bij atleten of lichamelijk actieve personen.

Oorzaken en beloop: hitteberoerte ontstaat doordat warmteproductie de warmteafvoer overstijgt, wat leidt tot ernstig hyperthermie en ontstekingsreacties met mogelijk orgaanfalen. Risicofactoren zijn hoge omgevingstemperatuur en vochtigheid, onvoldoende vochtinname, obesitas, ouderdom, medicatie die de warmteafvoer hindert of de zweetproductie beïnvloedt, en gebrek aan acclimatisatie of zware inspanning in de hitte.

Symptomen en diagnose: patiënten vertonen hoge koorts, verwardheid, agitation, bewustzijnsverlies, stuipen of coma. Huid kan heet en droog zijn of nat en zweten nog aanwezig zijn, afhankelijk van het type. Andere tekenen zijn snelle hartslag, lage bloeddruk en misselijkheid. Diagnose is meestal klinisch, ondersteund door een gemeten kerntemperatuur boven 40°C; laboratoriumonderzoek kan aanwijzingen geven voor orgaanschade (spierbeschadiging, lever- en nierfunctiestoornissen, stollingsproblemen).

Behandeling: dit is een medische noodsituatie. Direct begin met snelle koeling, bij voorkeur onderdompeling in ijswater of koude water-/mistbehandeling met ventilatie. Verwijder kleding, ondersteun de vitale functies, intravenieuze vloeistoffen voor vocht en elektrolyten, en behandel complicaties. Nabijheid van gespecialiseerd ziekenhuiszorg is vaak nodig.

Preventie en prognose: acclimatisatie, voldoende vochtinnames en aangepaste activiteiten bij warm weer verminderen risico. Snelle behandeling Correspondeert met betere overleving; vertraagde koeling verhoogt mortaliteit en kans op blijvende orgaanschade.