Gehoorverlies

Gehoorverlies is een vermindering van het gehoorvermogen die de communicatie kan bemoeilijken. Het kan tijdelijk of permanent zijn en voorkomen in verschillende delen van het gehoororgaan. De belangrijkste typen zijn conductief gehoorverlies (probleem buiten het binnenoor, bijvoorbeeld in het uitwendige of middelste oor), sensorineuraal gehoorverlies (probleem in het binnenoor of met de gehoorzenuw) en gemengd gehoorverlies (een combinatie van beide).

Oorzaken zijn onder meer veroudering (presbyacusis), langdurige blootstelling aan lawaai, oorontstekingen of middenoorproblemen, hoofd- of oorletsel, medicijnen die ototoxisch zijn, aangeboren afwijkingen en genetische factoren. Ook ziektebeelden zoals Ménière en plotseling gehoorverlies komen voor.

Symptomen variëren en kunnen bestaan uit moeite met spreken in lawaai, moeilijkheden met het verstaan van spraak, vaak vragen om herhaling, en soms tinnitus of oorsuwing. Een significante beperking van het gehoor kan de sociale omgang en het cognitieve functioneren beïnvloeden.

Diagnose gebeurt via anamnese en keel-neus-ooronderzoek, gevolgd door gehooronderzoek zoals een audiogram en mogelijk tympanometrie. Soms zijn aanvullende onderzoeken noodzakelijk.

Behandeling hangt af van het type en de oorzaak. Conductief gehoorverlies kan soms genezen of gecorrigeerd worden door medische of chirurgische ingrepen of een hoortoestel. Sensorineuraal gehoorverlies wordt meestal behandeld met gehoorapparaten; bij ernstige gevallen kunnen cochleaire implantaten of beengeleide apparaten worden overwogen. Communicatie- en rehabilitatie­strategieën kunnen helpen bij het dagelijks functioneren.

Preventie richt zich op gehoorbescherming bij lawaai, tijdige behandeling van oorproblemen en terughoudendheid met ototoxische medicijnen. Vroege diagnostiek en behandeling verbeteren doorgaans het functioneren en de kwaliteit van leven.