Extubatsioon

Extubatie is het verwijderen van een endotracheale buis die tijdens mechanische beademing in de luchtweg is geplaatst, met als doel de patiënt weer zelfstandig te laten ademen en de ademweg te beschermen zonder tube. Het proces vereist zorgvuldige beoordeling en planning om complicaties te voorkomen en tekenen van ademhalingsfalen tijdig te herkennen.

Voorbereiding en criteria voor extubatie omvatten een beoordeling van de ademhaling, gasuitwisseling en klinische stabiliteit. Een spontane ademhalingsproef (SBT) wordt vaak uitgevoerd om te testen of de patiënt in staat is onder minimale ondersteuning voldoende adem te halen. Een cuff leak test kan worden toegepast om het risico op laryngeale oedeem en post-extubatie stridor te beoordelen. Belangrijke criteria zijn onder meer adequate zuurstoftoediening, stabiele hemodynamiek, voldoende neurologische alertheid en de mogelijkheid tot luchtwegbescherming via hoesten en slikken.

Procedureel gezien vindt extubatie meestal plaats na deflatie van de cuff en verwijdering van de buis bij rustige, diepe ademhaling. Vooraf wordt vaak geoxygeneerd en gesuctioneerd, met korte ondersteuning gedurende de eerste ademteugen. Na verwijdering kan aanvullende zuurstoftoediening of, in sommige gevallen, non-invasieve beademing worden ingezet bij verhoogd risico op falen.

Post-extubatie bewaking is cruciaal. Patiënten worden gecontroleerd op ademhalingsarbeid, zuurstofsaturatie en tekenen van obstructie of aspiratie. Reintubatie kan nodig zijn bij falen van spontane ademhaling, ernstige hypoxie, hypercapnie, hemodynamische instabiliteit of ontoereikende protectie van de luchtweg; dit wordt doorgaans binnen 24 tot 48 uur geëvalueerd. Extubatie faalt wanneer reintubatie noodzakelijk blijkt.