Dischargeprocessefficiëntie

Dischargeprocessefficiëntie is een maatstaf voor hoe effectief een ontlading- of afvoerproces functioneert. Het beschrijft de verhouding tussen het nuttige outputvermogen, -hoeveelheid of -energie die het proces oplevert en de totale input die nodig is om dit output te realiseren. De precieze interpretatie varieert per toepassingsgebied: in elektrochemische systemen gaat het vaak om energie- of materiaalverliezen tijdens ontlading, terwijl in hydraulische of milieutoepassingen de omzetting van potentieel naar kinetische of elektrische energie of de verwijdering van verontreinigingen centraal staat.

In batterij- en elektrochemische systemen is de ontlaadefficiëntie vaak opgebouwd uit factoren zoals de coulombic efficiency (hoeveel lading er daadwerkelijk beschikbaar komt ten opzichte van de geladen lading) en de spanningsrendement (gemiddelde ontlaadspanning ten opzichte van de nominale spanning). Algeheel verlies wordt beïnvloed door interne weerstand, polarisatie en andere verliezen in de cellen en componenten. In hydraulische en milieutoepassingen kan de efficiëntie aangeven hoe efficiënt een pomp, turbine of ontlading werkt bij het omzetten van potentiële energie, of hoe effectief verontreinigingen worden verwijderd bij afvoerprocessen.

Berekeningen gebeuren doorgaans via η = nuttige output / totale input, uitgedrukt als een percentage. Nuttige output kan energie, volume, kracht of opgeloste stoffen zijn, afhankelijk van de context. Belangrijke meetpunten zijn onder meer verliescomponenten door warmte, wrijving, lekken en procesvertragingen, evenals operationele omstandigheden zoals temperatuur, druk en snelheid.

Toepassingen van dischargeprocessefficiëntie omvatten ontwerpoptimalisatie, prestatievergelijkingen tussen systemen en duurzaamheidsanalyses. Verbeteringen ontstaan door materiaalkeuze, procescontrole, optimalisatie van stroomsnelheden en reduceertijd, en minder interne verliezen.