Borstwandstabiliteit

Borstwandstabiliteit is de weerstand van de borstwand tegen vervorming of paradoxale bewegingen tijdens ademhaling en trauma. De borstwand bestaat uit ribben, sternum, kraakbeen en bijbehorende musculatuur, die samen de longen beschermen en ademhaling mogelijk maken. De stabiliteit hangt af van structurele integriteit, kraakbeenelasticiteit en spier- en bindweefselversteviging.

Bij letsel kan de borstwand instabiel worden. Een bekend voorbeeld is het flail chest, waarbij door meerdere ribfracturen een borstsegment onafhankelijk beweegt en een paradoxale ademhaling veroorzaakt, wat de ademfunctie ernstig kan beïnvloeden.

Diagnostiek omvat klinische tekenen zoals paradoxale beweging, pijn en dyspneu, aangevuld met beeldvorming (röntgenfotografie en CT-scan). Complicaties zoals longcontusie, pneumothorax of pneumonie komen vaak voor en beïnvloeden de behandelingsbenadering.

Behandeling begint met adequate pijnstilling, ademhalingstherapie en fysiotherapie. Ondersteuning van de ademhaling met zuurstof en incentive spirometry is belangrijk. In ernstige gevallen kan mechanische ventilatie met positieve druk de borstwand mechanisch stabiliseren en respiratoire klachten verbeteren.

Chirurgische stabilisatie van de ribben wordt overwogen bij aanhoudende instabiliteit of respiratoire insufficiëntie ondanks conservatieve zorg, bij grote of dislocte ribfracturen of bij ernstige flail borstkas. Technieken omvatten ribplating, interne fixatie en, minder vaak, externe of gecombineerde benaderingen. Doel is het verminderen van paradoxale beweging en het verbeteren van longexpansie.

Uitkomsten variëren; tijdige adequate behandeling kan longfunctie verbeteren en complicaties verminderen, maar het bewijs is heterogeen. Beslissingen over behandeling verlopen meestal via een multidisciplinair team, rekening houdend met fragmentgrootte, verspreiding, comorbiditeiten en klinische toestand van de patiënt.