Bleekheid

Bleekheid is de toestand waarin de huid en de slijmvliezen minder gekleurd zijn dan normaal, wat doorgaans het gevolg is van een verminderde bloedtoevoer naar de huid of een laag zuurstofgehalte in de weefsels. In de gezondheidszorg wordt bleekheid beschouwd als een niet-specifiek maar belangrijk signaal, vooral bij zowel acute als chronische ziektebeelden.

Oorzaken variëren van fysiologisch tot ernstig. Acute bleekheid kan optreden bij bloedverlies, shock, ernstige infecties of snelle vasoconstrictie door kou of angst. Chronische bleekheid ziet men bij aandoeningen die de productie of het aantal rode bloedcellen of het hemoglobinegehalte verminderen, zoals ijzergebrek-anemie of andere vormen van bloedarmoede. Bleekheid kan ook worden veroorzaakt door lokale vasoconstrictie, bijvoorbeeld bij koude omgeving of stress.

Klinisch beeld en diagnostiek: bleekheid wordt het vaakst waargenomen in de huid van het gezicht en in lippen, nagelbed en conjunctivae. Bij mensen met een donkere huid kan bleekheid minder duidelijk zijn; slijmvliezen en het oogbindvlies kunnen dan informatieve plekken zijn om het signaal te beoordelen. Bleekheid zelf is een teken, geen ziekte op zich; de onderliggende oorzaak moet worden vastgesteld en behandeld, bijvoorbeeld door behandeling van bloedverlies, vloeistoftoediening bij shock of behandeling van de onderliggende bloedarmoede.

Etymologie: bleken is de stam, met het achtervoegsel -heid dat een abstracte eigenschap aanduidt; in de medische context komt dit overeen met pallor.