bloedarmoede

Bloedarmoede is een aandoening waarbij het aantal rode bloedcellen of het hemoglobinegehalte in het bloed onder de normale grens ligt. Daardoor kan het zuurstoftransport naar weefsels verstoord raken, wat zich kan uiten in vermoeidheid, kortademigheid en een snelle hartslag.

Oorzaken en typen variëren. De meest voorkomende vorm is ijzergebrek-aanemie, vaak door onvoldoende ijzerinname, malabsorptie of chronisch bloedverlies (bijv. hevige menstruatie, zwangerschap of darmbloedingen). Andere oorzaken zijn vitamine B12- of folaatdeficiëntie, chronische ziekten (anemia of chronic disease), en erfelijke aandoeningen zoals thalassemie of sikkelcelanemie. Aplastische anemie en hemolytische anemie vormen ook categorieën. De oorzaken kunnen ook samengaan, en soms blijft de oorzaak onbekend.

Symptomen variëren maar zijn vaak vermoeidheid, bleekheid, kortademigheid bij inspanning, duizeligheid, duizeligheid en hartkloppingen. Diagnose gebeurt met bloedonderzoek: Hb- en hematocrietwaarden, MCV, MCH en ferritine om ijzerstatus te beoordelen; aanvullende testen kunnen B12- en folaatniveaus, reticulocyten en bloedverlies evalueren. Soms zijn aanvullende onderzoeken nodig om de onderliggende oorzaak vast te stellen.

Behandeling is afhankelijk van de oorzaak. IJzertekort wordt behandeld met ijzersupplementen en voeding; B12- of folaattekort met supplementen. Bij ernstige gevallen of onderliggende ziekten kan een bloedtransfusie, behandeling van de onderliggende aandoening of gebruik van stimulerende middelen voor de aanmaak van bloed nodig zijn. Preventie omvat een gevarieerd dieet met voldoende ijzer, B12 en folaat, en gerichte aanpak bij risicogroepen zoals zwangeren. Prognose hangt sterk af van de oorzaak en tijdige behandeling.