tatoveringen

Tatoveringen, oftewel tatoeëren, is het permanent toevoegen van pigment aan de huid door naalden die pigment in de dermis brengen. Een tatoeëermachine drukt lijnen en vlakken in de huid, waarna inkten in de dermale laag blijven zitten. Doordat de inkt in die diepere huidlaag terechtkomt, blijft een tatoeage lang zichtbaar en vervaagt hij doorgaans niet snel.

Historisch gezien komen tatoeages voor in veel culturen. Er zijn aanwijzingen uit Egypte, Polynesië en Europa. Polynesische tatau en Japanse irezumi kennen specifieke methoden en betekenissen. In de westerse wereld werd het moderne elektrisch tatoeëren in de 19e eeuw ontwikkeld; het patent van de elektrische machine door Samuel O’Reilly in 1891 wordt gezien als kantelpunt.

Techniek en uitvoering: artiesten gebruiken coil- en rotary machines en verschillende naalden om lijnen, vlakken en schaduw te creëren. Vooraf wordt een ontwerp als stencil op de huid geplaatst en zo nodig verdoofd. Tijdens de sessie brengt de naald in korte prikjes pigment aan. Het aantal passes hangt af van ontwerp en gebied; genezing duurt meestal enkele weken.

Veiligheid en nazorg: studios volgen strikte hygiëne met eenmalige naalden, handschoenen en desinfectie. Het pigment en de huid, samen met allergieën, beïnvloeden het resultaat en risico’s. Mogelijke complicaties zijn ontsteking, littekenvorming en zeldzame allergische reacties. Regelgeving verschilt per land; vaak geldt een minimumleeftijd en vergunningen zijn vereist. Nazorg is cruciaal: het gebied schoon houden, vochtinbrengende crème gebruiken en zon of zwemmen vermijden tot genezen is.