proceslandschappen
Proceslandschappen is een benadering binnen landschapsarchitectuur, planologie en geografie die uitgaat van de processen die landschappen voortdurend vormen. In plaats van een statisch beeld te creëren, legt deze visie de nadruk op verandering, transformatie en leerprocessen als dragers van het landschap over tijd.
Een kernpunt is dat landschappen ontstaan uit de interactie tussen natuurlijke processen (waterhuishouding, hydrodynamica, sedimentatie, erosie,
Toepassingsvelden omvatten onder meer rivier- en deltalandschappen, kust- en duingebieden, (her)inrichting van natuur- en recreatiegebieden, en
Methoden en aanpak omvatten adaptief management, scenario-planning, monitoring en evaluatie, participatieve processen met betrokken stakeholders, en
Historische context: de term weerspiegelt een bredere verschuiving in de planologie en landschapsarchitectuur richting veerkracht en
Zie ook: dynamische landschappen, procesgericht ontwerp, veerkracht en klimaatadaptatie.