ontvangstantennes

Ontvangstantennes zijn antennes die elektromagnetische golven opvangen en omzetten in een elektrisch signaal dat door een ontvanger verwerkt kan worden. Ze zijn passieve apparaten: ze leveren geen eigen vermogen, maar zetten de opgevangen straling om in een spanning of stroom die geschikt is voor de ingang van de ontvanger. Het ontwerp is meestal afgestemd op een specifieke frequentieband en op de gewenste polarisatie en richtingkenmerken.

Er bestaan vele typen afhankelijk van de frequentie en toepassing. Voor brede ontvangst worden vaak dipool- of monopoolantennes gebruikt, terwijl gerichte ontvangst kan worden bereikt met directionele constructies zoals Yagi-Uda, log-periodiek, of een parabolische schotel. De grootte en constructie hangen af van de beoogde frequentie.

Belangrijke eigenschappen zijn onder meer frequentiebereik, bandbreedte, impedantie (veelal 50 ohm of 75 ohm), gain en stralingspatroon. De polarisatie (lineair of circulair) en de richting van maximale ontvangst bepalen hoe goed een antenne een signaal oppikt. Ook gevoeligheid en efficiëntie zijn van belang, evenals de mate van impedantiekoppeling met de ontvanger.

Constructie en installatie: ontvangstantennes worden doorgaans aangesloten op de ontvanger via een coaxkabel, mogelijk met een matching-netwerk om de impedantie af te stemmen. De plaatsing, hoogte en oriëntatie beïnvloeden de ontvangstkwaliteit; bij directionele antennes moet de hoofdstraal op het gewenste signaal gericht zijn. Weersbestendigheid, bedrading en aardingsmaatregelen spelen ook een rol.

Toepassingen omvatten terrestrische televisie, FM/AM-radio, satellietontvangst, amateurzenders en Wi‑Fi of mobiele netwerken. Bij selectie en installatie worden regelgeving en veiligheid in acht genomen, evenals de potentiële storing en RF-veldsterkte voor de omgeving.