bandbreedte

Bandbreedte is de breedte van het frequentiespectrum dat een systeem tegelijk kan gebruiken. In telecommunicatie en netwerken verwijst het meestal naar het toegewezen spectrum, uitgedrukt in Hz (en in kHz, MHz of GHz). Bandbreedte beschrijft de spectrumomvang; data-snelheid geeft aan hoeveel informatie per tijd kan worden verzonden. De termen zijn verwant maar niet identiek.

In data-communicatie bepaalt bandbreedte de theoretische maximale datasnelheid van een kanaal. Volgens Nyquist hangt de maximale snelheid af van de bandbreedte en het aantal signaalniveaus; volgens Shannon hangt de maximale bitrate af van de signaal-ruisverhouding. In de praktijk ligt de doorvoer onder de theoretische limiet door ruis, overhead en congestie.

Toepassingen: netwerken worden vaak geuit in termen van snelheid zoals 100 Mbps of 1 Gbps. Bandbreedte kan asymmetrisch zijn (zoals bij DSL). Verhoging van bandbreedte gebeurt door bredere kanalen, hogere frequenties en multiplexing zoals FDM, TDM en WDM in optische netwerken.

In signaal- en radiocommunicatie verwijst bandbreedte ook naar het bereik van frequenties waarin een signaal aanwezig is. Het kan worden gedefinieerd als het verschil tussen de bovengrens en ondergrens, of als de bandbreedte tussen de frequenties waar het signaal afneemt tot een gekozen drempel (bijv. -3 dB).

Metingen onderscheiden bandbreedte van doorvoer: bandbreedte is een eigenschap van het kanaal; doorvoer is de daadwerkelijk verplaatste bruikbare data. De keuze voor technologie en configuratie bepaalt hoe deze eigenschappen in de praktijk uitpakken.