longfunctieanalyse

Longfunctieanalyse, ook wel longfunctieonderzoek genoemd, is een reeks tests die de werking van de longen beoordeelt. Het meet hoeveel lucht de longen kunnen bevatten (longvolumes), hoe snel lucht wordt uitgeademd (ademstroom) en hoe efficiënt gasuitwisseling plaatsvindt tussen longen en bloed. De resultaten helpen bij het opsporen van obstructieve aandoeningen zoals astma en COPD, restrictieve aandoeningen zoals interstitiële longziekten, en bij de monitoring van ziekteactiviteit en behandelingsrespons. Ook speelt het een rol bij preoperatieve risicobeoordeling.

Belangrijkste testen: spirometrie levert FEV1, FVC en de verhouding FEV1/FVC. Reversibiliteit kan worden beoordeeld door spirometrie voor en na inhalatie van een bronchodilatator. Plethysmografie of gasdiluatie meten totale longvolumes zoals TLC, RV en FRC. Diffusioncapaciteit voor koolmonoxide (DLCO) geeft de gasuitwisseling weer; soms wordt DLCO gecorrigeerd voor alveolaire volumed (DLCO/VA). In selecte gevallen wordt inspanningstest (CPET) of body plethysmografie gebruikt voor complexere diagnostiek.

Interpretatie kent patronen: obstructief patroon (verlaagd FEV1/FVC, vaak verlaagd FEV1), restrictief patroon (verlaagd TLC/VC met normale of verhoogde FEV1/FVC). Reversibiliteit: een significante toename van FEV1 na bronchodilatator wijst op bronchodilatoire respons. DLCO kan verlaagd zijn bij emfyseem, interstitiële longziekten of vasculaire aandoeningen; normaal DLCO ondersteunt obstructie of geen gasuitwisselingsstoornis. Predicted waarden worden berekend op basis van leeftijd, geslacht, lengte en etniciteit; resultaten worden vaak weergegeven als procent van voorspelde waarde en als LLN.

Kwaliteit en beperkingen: de testresultaten hangen af van samenwerking en correcte techniek; standaardisatie volgens vakrichtlijnen zorgt voor reproduceerbare metingen. Interpretatie gebeurt altijd in klinische context en kan aanvullend beeldvormend onderzoek of laboratoriumtests vereisen.