groenoppervlak

Groenoppervlak is een term die in de Nederlandse en Vlaamse context wordt gebruikt om het deel van een oppervlakte aan te duiden dat begroeid is met planten of speciaal als groenvoorziening is ingericht. Het begrip wordt toegepast in stedelijk beleid, ruimtelijke planning en milieu-analyses om de omvang van vegetatie binnen een afgebakend gebied aan te geven. Groenoppervlak omvat doorgaans zowel op de begroeide ondergrond aanwezige groenvoorzieningen als verticale en verhoogde groenstructuren.

Tot de belangrijkste onderdelen van groenoppervlak behoren parken, plantsoenen, school- en bedrijventerreinen met begroeiing, straatbomen, voortuinen en collectieve tuinen, groenstroken langs wegen, begroeide geluidschermen, groen dak en andere vormen van groene infrastructuur zoals plantenranden en bioswales. Voor sommige definities tellen ook gedeeltelijk begroeide oppervlakken mee, mits ze als groen zijn ingericht. Traditioneel wordt groenoppervlak onderscheiden van bebouwde oppervlakken en van wateroppervlakken, hoewel groene elementen soms deel uitmaken van gecombineerde systemen zoals groen-blauwe netwerken.

De opgave van groenoppervlak heeft doeleinden op het gebied van klimaat, waterhuishouding en biodiversiteit. Groene oppervlakken dragen bij aan verkoeling in stedelijke gebieden, waterinfiltratie en buffering bij hevige neerslag, habitat bieden voor dieren en planten, de luchtkwaliteit verbeteren en de leefkwaliteit vergroten. Praktische uitdagingen omvatten onderhoudskosten, concurrentie om ruimte met bebouwing en infrastructuur, en vereiste irrigatie of beheer in droogteperiodes.

Zie ook: groenbeleid, groen-blauwe netwerken, stedelijke biodiversiteit, ruimtelijke planning.