glijdslijtage

Glijslijtage is een vorm van slijtage die optreedt wanneer twee contactvlakken onder relatieve beweging langs elkaar wrijven. Door de wrijving kunnen microkopjes en asperiteiten plastisch vervormen, aan elkaar kleven en materiaal afscheiden, waardoor oppervlakteverlies ontstaat en het oppervlak wordt gewijzigd in structuur en kamer.

Het slijtageproces omvat onder meer adhesie tussen de oppervlakken, plastic vervorming van de contactpunten, en mogelijk breuk van afgebroken deeltjes. Bij hogere temperaturen kunnen oxidatie en vorming van transferlagen optreden, wat de wrijving en het slijtagegedrag beïnvloedt. Slijtagepatronen variëren van lichte krasvorming tot diepere krassen, glijsporen en pitting, afhankelijk van materialen, belasting en smering.

Verschillende factoren beïnvloeden glijslijtage, waaronder contactdruk, snelheid van het glijcontact, temperatuur, smering en vochtigheid, oppervlaktehardheid en -ruwheid, en de aanwezigheid van contaminanten. Een slechte smering of verkeerde materiaalkeuze kan de slijtage sterk verhogen. Glijslijtage kan optreden in vele toepassingen, zoals lagers, geleidingen, cilinder- en schakelmechanismen, en andere systemen met bewegende delen.

Diagnose en mitigatie omvatten inspectie van oppervlakken, profilometrie en analyse van slijtagepatronen, evenals het monitoren van de onderhoudsbehoefte. Preventieve maatregelen zijn onder meer juiste materiaalparen en hardheden, effectieve smering, correcte toleranties en afstelling, coating- of oppervlaktebehandeling, en contactontwerp dat stilstaan of schokbelastingen beperkt.

---