geotextilie

Geotextilie is een doorlatende kunststof stof die in de civiele techniek en milieuprojecten wordt toegepast om de interactie tussen bodemlagen te beheersen. De stof vervult vaak meerdere functies tegelijk, zoals scheiding van verschillende bodemlagen, filtratie van gronddeeltjes, drainage van water en stabilisatie of versterking van de ondergrond.

De twee belangrijkste typen zijn geweven en non-woven geotextiel. Geweven geotextiel bestaat uit vezels in een weefpatroon en heeft hoge treksterkte en dimensionale stabiliteit; het wordt vaak gebruikt voor scheiding en versterking van lagen. Non-woven geotextiel bestaat uit vezels die mechanisch of thermisch met elkaar zijn verankerd en biedt doorgaans betere filtratie- en drainage-eigenschappen.

Veel voorkomende materialen zijn polymeren zoals polypropyleen en polyester, vaak UV-stabiel gemaakt. Belangrijke eigenschappen zijn gewicht per m², doorlatendheid, openingen (afhankelijk van filtratiewaarde), en duurzaamheid tegen UV, temperatuur en chemische invloeden. De materiaalkeuze en eigenschappen bepalen de geschiktheid voor specifieke toepassingen en moeten voldoen aan relevante normen en specificaties.

Toepassingen omvatten onder meer wegen- en spoorwegfunderingen waar scheiding en drainage vereist zijn, drainage achter verhardingen en onder constructies, erosiebestrijding langs oevers en hellingen, en waterbeheer- of bodemsaneringstoepassingen. Installatie vereist voldoende overlappingen, zorgvuldige hantering en het vermijden van beschadigingen aan de stof.

Levensduur en milieu: geotextilie heeft doorgaans een lange levensduur, maar kan onder invloed van UV, hoge temperaturen of agressieve bodems degrade. Na gebruik is gedeeltelijke recycling mogelijk waar infrastructuurbedrijven dit toelaten; anders geldt veilige verwijdering volgens lokale richtlijnen.