gedragssanering

Gedragssanering is een term die in Nederlandse en Vlaamse hulp- en justitiële systemen wordt gebruikt om een planmatige aanpak te beschrijven gericht op het veranderen van problematisch gedrag. Het doel is het verminderen van schadelijk gedrag en het vergroten van zelfsturing en maatschappelijke participatie, met aandacht voor preventie van terugval en rehabilitatie. De term komt vooral voor in contexten zoals jeugdzorg, forensische zorg en reclassering, maar kan ook in bredere zorg- en non-profitsettings voorkomen.

Een gedragssanering begint meestal met een uitgebreide beoordeling van risicofactoren en beschermende factoren. Op basis daarvan volgt een op maat gemaakt behandel- en begeleidingsplan. Dit kan bestaan uit cognitief-gedragsmatige therapieën, training in sociale vaardigheden, impuls- en emotieregulatie, agressiebeheersing, en trauma-geïnformeerde zorg. Betrokkenheid van het gezin of netwerk, onderwijs- en work-begeleiding, en ondersteuning bij huisvesting kunnen eveneens delen van het plan zijn. Naast therapeutische interventies kunnen gedragsafspraken, positieve bekrachtiging en regelmatige voortgangmetingen worden ingezet, soms gekoppeld aan toezicht, terugvalpreventie en samenwerking met familie of naaste omgeving.

Effectiviteit varieert per context en individu en hangt af van vroege betrokkenheid, continuïteit van zorg en bereidheid tot medewerking. Kritieken betreffen onder meer variaties in definities, mogelijke stigmatisering, en het risico van pathologisering zonder aandacht voor structurele oorzaken zoals armoede en onveiligheid.

Zie ook: forensische zorg, reclassering, cognitieve gedragstherapie.