constructiekosten

Constructiekosten verwijzen naar de totale som die nodig is om een gebouw of infrastructuur te realiseren, inclusief alle uitgaven die rechtstreeks met de bouw te maken hebben. Vaak wordt landverwerving, financieringsrente en sommige lange termijn kosten apart gehouden van de constructiekosten.

De kosten kunnen worden onderverdeeld in directe en indirecte kosten. Directe kosten bestaan uit materialen, arbeid, bouwmachines en onderaannemers. Indirecte kosten omvatten ontwerp- en advieswerk, contractmanagement, toezicht, vergunningen, verzekeringen, overhead, logistiek en onvoorziene uitgaven. Daarnaast worden vaak financieringskosten (rente tijdens de bouw) in de totale raming opgenomen.

Kostenraming en -beheersing gebeuren met verschillende methoden. Bottom-up ramingen werken post voor post uit tot een totaalbedrag, terwijl top-down ramingen een totaalbudget toewijzen aan onderdelen van het project. Parameterraming gebruikt kenmerken als oppervlakte of bouwvolume om kosten te schatten. In de praktijk worden ook historische gegevens, benchmarks en BIM- modellen ingezet. Doorlopende kostencontrole, change orders en value engineering helpen om binnen het budget te blijven.

Factoren die constructiekosten beïnvloeden zijn onder meer locatie, schaal en complexiteit van het ontwerp, prijsontwikkelingen van materialen en arbeid, logistieke vereisten, regelgeving en duurzaamheidseisen, evenals de beschikbaarheid van materialen en arbeid. Regionale prijsindexen en economische omstandigheden spelen daarbij een rol.

Constructiekosten sluiten niet automatisch aan bij de totale eigendomskosten op lange termijn. Exploitatie, onderhoud en afschrijving vormen samen met initiële uitgaven de totaalkosten van een gebouw. Het onderscheid tussen bouwkosten en levensduurkosten is essentieel bij besluitvorming en aanbesteding.