Washtechnieken

Washtechnieken zijn schildertechnieken waarbij een transparante laag kleur over het oppervlak wordt aangebracht. Ze worden vooral toegepast in watermedia zoals aquarel en inkt, maar ook met verdunde acrylverf. Doel is het opbouwen van toonwaarden, diepte en atmosfeer door zachte overgangen en heldere licht- en schaduweffecten.

Belangrijke typen zijn onder andere: een vlakke wash (een egale, uniforme tint), een verloopwash (van licht naar donker), en een variërende wash (kleurverloop binnen één laag). Bij schilderen met nat op nat ontstaat een diffuse, vloeiende rand; nat op droog geeft scherpere randen en meer controle over de vorm.

Materialen spelen een rol: geschikt aquarelpapier van voldoende gewicht, borstels met zachte haren (zoals ronde en mopkwasten), en verdunde pigmenten met water. Belangrijk is het beheer van vocht en de kwaliteit van het water; minder zuiver water kan leiden tot ongewenste tinten of vlekken. Masking fluid kan wit behouden waar nodig. Droging tussen lagen voorkomt ongewenste menging.

Procesmatig grijpt men vaak als volgt in: begin met een lichte, zuivere tint en bouw op met meerdere lagen; gebruik verschillende kwassen en randbeheersing om gewenste vormen te vormen. Bij nat op nat laat men kleuren in elkaar overlopen; bij nat op droog behoudt men controleerbare randen. Verzekeren van droogtijden en minimale wrijving is belangrijk om scheuren of botte labels te voorkomen.

Toepassingen bevinden zich in illustratie, landschapstekening en conceptkunst. In Oost-Aziatische schilderkunst spelen washes een centrale rol in sumi-e en andere vaktechnieken, waar zij worden gebruikt om sfeer, ruimte en harmonie te suggereren.