Vochtigheidsmetingen

Vochtigheidsmetingen is het meten van de vochtigheidsgraad in zowel de omgeving als in materialen. Relatieve vochtigheid (RH) geeft aan hoeveel waterdamp de lucht bevat ten opzichte van de maximale hoeveelheid die bij die temperatuur kan voorkomen. Het vochtgehalte van een materiaal geeft aan hoeveel vocht het bevat, vaak uitgedrukt als een percentage van het droge gewicht of als een gewichtsverhouding.

Meetmethoden en instrumenten variëren afhankelijk van de toepassing. In de atmosfeer worden hygrometers gebruikt die RH en vaak temperatuur meten, doorgaans op basis van capacitieve of resistieve sensoren. Voor materialen bestaan vochtmeters, die pin-type systemen gebruiken (geleiding tussen twee meetpunten) of pinloze systemen (dielectrische of impedantiemetingen door het materiaal). Laboratoriummethoden omvatten gravimetrische bepalingen, waarbij het monster voor en na droging gewogen wordt om het vochtgehalte te bepalen. Geavanceerde niet-destructieve technieken zoals time-domain reflectometry (TDR) en dielektrische metingen worden toegepast bij bouwmaterialen en grond. Daarnaast kunnen near-infrared (NIR) spectroscopie en andere spectroscopische methoden worden ingezet voor snelle schattingen van vochtinhoud.

Toepassingen zijn onder meer controle van vocht in bouw en constructies (hout, beton, isolatie), opslag en verwerking van voedsel en medicijnen, agrarische analyses (bodem en gewasvocht), en conservering in musea en archieven om schimmel- en beschadigingsrisico te beperken.

Kwaliteit en interpretatie hangen af van calibratie, temperatuurcorrectie en het materiaaltype. De keuze van instrument wordt bepaald door het doel, de te meten stof, gewenste nauwkeurigheid en of een indringende of niet-indringende methode vereist is.