UVCstraling

UVC-straling is het gedeelte van het ultraviolet spectrum met golflengten van ongeveer 100 tot 280 nanometer (meestal 200–280 nm). In de atmosfeer wordt bijna alle UV-C door de ozonlaag geabsorbeerd, waardoor natuurlijke UVC het aardoppervlak zelden bereikt. Voor desinfectie wordt UVC echter kunstmatig opgewekt met speciale lampen en systemen.

Veelvoorkomende bronnen zijn lage-druk-mercurylampen met emissie rond 254 nm, hoog-druklampen en excimerlampen die 222 nm kunnen genereren, en moderne UVC-LEDs. UVC-systemen worden gebruikt voor water- en luchtzuivering, desinfectie van oppervlakken en in medische instrumenten.

De germicidale werking berust op schade aan DNA en RNA door fotochemische reacties, waardoor micro-organismen inactiever worden. Effectiviteit hangt af van dosis (mJ/cm²), stralingssterkte en blootstellingsduur, evenals de zuiverheid van het medium; stof of suspensie kan de werkzaamheid verminderen.

Toepassingen omvatten waterbehandeling, luchtdesinfectie in gezondheidszorg en industrie, en oppervlaktereiniging. Nieuwere ontwikkelingen omvatten far-UVC-technologie (ongeveer 222 nm), die mogelijk veiliger is voor menselijk huid en ogen, hoewel nog veel onderzoek nodig is.

UVC-straling kan ernstiger verwondingen veroorzaken aan huid en ogen. Toepassing vereist afscherming, beveiligingsinterlocks en geschikte persoonlijke beschermingsmiddelen. Blootstelling aan menselijke aanwezigheid dient te worden beperkt; regelgeving en veiligheidsnormen verschillen per land en toepassing.

Daarnaast kan UVC materialen aantasten; kunststoffen en coatings degraderen bij herhaalde blootstelling. Apparatuur vergt regulier onderhoud en tijdig vervanging van lampen om prestaties te waarborgen.