Blootstelling

Blootstelling is het contact tussen een organisme en een stof, straling of andere invloeden die gedurende een periode het organisme kunnen bereiken. In toxicologie en milieugezondheid verwijst blootstelling naar de mate van contact met een stof of factor via ademhaling, huidcontact of voedsel en drinkwater, en naar de dosis die uiteindelijk in het lichaam terechtkomt.

Chemische blootstelling kan ademhaling, inname of huidcontact betreffen; radiologische blootstelling betreft ioniserende straling; biologische blootstelling betreft micro-organismen. De blootstelling wordt bepaald door de intensiteit, duur en de blootstellingsroute. De dosis, of hoeveelheid stof per lichaamsgewicht, bepaalt het potentieel voor gezondheidseffecten, variërend van nauwelijks merkbaar tot ernstig. Vaak spreken we van acute blootstelling bij korte tijd en hoge dosis, en chronische blootstelling bij herhaalde lage doses.

In de praktijk wordt blootstelling beoordeeld met exposure assessment: het verzamelen van gegevens over omgevingsconcentraties, gedrag, ventilatie en tijd van blootstelling; modellen berekenen de verwachte dosis.

Gezondheidsimpact en beleid: afhankelijk van toxiciteit, dosis en individuele factoren leiden blootstelling tot effecten die variëren van irritatie tot orgaanschade of kanker. Regelgeving stelt normen voor aanvaardbare blootstelling op het werk en in de omgeving; monitoring en preventieve maatregelen zoals ventilatie, afzuiging, afscherming en persoonlijke beschermingsmiddelen zijn gebruikelijk.

Samengevat, begrip van blootstelling is cruciaal voor risicobeoordeling en bescherming van volksgezondheid en milieu.