Termografie

Termografie is een beeldvormingstechniek die temperatuurverdelingen op het oppervlak van objecten visualiseert door infraroodstraling te meten. Alle objecten met een temperatuur boven het absolute nulpunt zenden infraroodstraling uit; de intensiteit daarvan wordt omgezet in een thermogram waarbij hogere temperaturen vaak weergegeven worden met warmere kleuren.

Principe en benaderingen: Thermografie kan passief worden toegepast, door de bestaande warmtestructuur van een object te observeren, of actief, waarbij een externe warmtebron of koude impuls wordt gebruikt om temperatuurverschillen in het materiaal te veroorzaken. Een belangrijke factor is emissiviteit, die invloed heeft op de juiste omzetting van straling naar temperatuur. In veel gevallen is kalibratie en correctie nodig voor oppervlaktestructuur, glans en reflecties.

Technische uitvoering: Moderne thermografie maakt gebruik van infraroodcamera’s die het volledige beeldveld tegelijk registreren, soms met meerdere banden (spectrale IR) en met snelle framerates voor dynamische processen. Er bestaan systemen voor enkel- en multispectrum thermografie. Toepassingen zijn onder meer bouwinspectie (isolatie- en vochtproblemen), elektrotechniek en mechanische techniek (onderhoud en storinganalyse), en wetenschappelijk onderzoek. Medische en veterinaire thermografie wordt toegepast als aanvullend hulpmiddel, maar dient niet als vervanging voor klinische diagnostiek.

Voordelen en beperkingen: het is niet-destructief, niet-contact en kan snel screenings geven; beperkingen zijn onder meer dat warmte op het oppervlak wordt weergegeven en geen diepere informatie biedt, emissiviteitsvariaties, reflecties en invloed van de atmosfeer kunnen thermogrammen beïnvloeden.

Geschiedenis: vroege concepten dateren uit de 19e eeuw; de ontwikkeling van infraroodcamera’s en normen heeft thermografie in de late 20e eeuw naar brede toepassingen gebracht.