Plasmazinkconcentraties

Plasmazinkconcentraties verwijst naar de hoeveelheid zink die in het bloedplasma aanwezig is. Zink is een essentieel spoorelement dat betrokken is bij tal van enzymatische systemen, immuunfunctie, weefselgroei en slaap- en smaakprocessen. De normale plasmazinkconcentratie bij volwassenen ligt meestal in het bereik van ongeveer 10 tot 18 μmol/L, wat afhankelijk van de referentiewaarden van het laboratorium overeenkomt met circa 0,7 tot 1,2 mg/L. De exacte referentiewaarden variëren met leeftijd, geslacht, voeding en onderliggende aandoeningen.

Metingen worden meestal uitgevoerd op plasma of serum in trace-elementvrije buisjes. De gangbare analytische methoden zijn inductief gekoppelde plasmamassaspectrometrie (ICP-MS) en atoomabsorptiespectrometrie (AAS); ook colorimetric assays bestaan maar zijn minder precies. Preanalyse factoren, zoals hemolyse of afvalstoffen uit de eerste milliliters van het bloed, kunnen de resultaten verstoren.

Interpretatie van plasmazinkconcentraties is niet altijd straightforward. De plasmaconcentratie varieert met maaltijdstatus, diurnale ritmes en vooral door ontstekings- of ontstekingsreacties die leiden tot herverdeling van zink naar de lever, waardoor de waarden kunnen dalen ondanks een voldoende zinkinname. Daarom is plasma-zink slechts één indicator van zinkstatus en kan het ontbreken aan definitieve diagnostische waarde zonder klinische context.

Toepassingen en beperkingen: laag plasma-zink kan wijzen op zinktekort bij ondervoeding, malabsorptie, chronische ziektes of alcoholmisbruik, maar diagnostische conclusies worden beter getrokken uit meerdere indicators, waaronder voeding, klinische tekenen en mogelijk aanvullende biomarkers.