Laadstroom

Laadstroom is de elektrische stroom die wordt geleverd aan een laadpunt om een batterij op te laden, meestal bij het laden van een elektrische auto. De term verwijst naar de ampère (A) die door de laadinstallatie wordt toegevoerd. De daadwerkelijke laadstroom bepaalt mede hoeveel vermogen er beschikbaar is om te laden, aangezien het laden ook afhangt van de aangesloten spanning (P ≈ V × I in eenvoudige berekeningen).

In de praktijk wordt de geleverde laadstroom bepaald door drie factoren: de elektrische installatie (zekering, bedrading), de laadpaal of -kast en de voertuigbatterij met zijn oplaadprocessor (onboard charger). Tijdens het verbinden onderhandelen de laadpaal en de auto over een maximaal bruikbaar stroomniveau. Als de installatie of kabel minder aankan, wordt de stroom teruggebracht. Laadpunten hebben vaak een instelbaar bereik, bijvoorbeeld 6–16 A bij 230 V of 32 A voor hogere prestaties. Veel huishoudelijke laadpunten leveren 16 A (ongeveer 3,7 kW) of 32 A (ongeveer 7,4 kW).

AC-laden gebeurt meestal vanaf 230 V enkelvoudige fase in woonomgevingen; hoger vermogen kan via driefasige aanleg en hogere opgenomen stroom mogelijk zijn. Publieke AC-laders en DC-snelladers leveren doorgaans hogere stromen en spanningen, waardoor de laadsnelheid aanzienlijk toeneemt. De laadstroom is daarmee een van de belangrijkste factoren die de laadtijd bepalen, samen met de capaciteit van de batterij en de mogelijkheden van de voertuigen.

Veiligheid en planning spelen een rol: de totale stroom mag de capaciteit van de elektrische installatie niet overschrijden, en zowel laadpunt als voertuig zetten beperkingen op basis van wat ze kunnen accepteren.