LDLbepaling

LDL-bepaling verwijst naar de bepaling van LDL-cholesterol (LDL-C) in het bloed. LDL-C is een belangrijke risicofactor voor atherosclerose en wordt gebruikt om het risico op hart- en vaatziekten te beoordelen en om de effectiviteit van lipidetherapie te volgen.

Meestal gebeurt de bepaling indirect via de Friedewald-formule: LDL-C = totaal cholesterol (TC) minus HDL-cholesterol minus triglyceriden (TG) gedeeld door 5, wanneer de meting in mg/dL is. In SI-eenheden geldt: LDL-C (mmol/L) = TC − HDL-C − TG/2,2. Deze berekening is geldig bij TG onder circa 4,0 mmol/L (ongeveer 400 mg/dL) en bij nuchte monsters; bij hogere TG-waarden of niet-nuchtere monsters kan de berekening onnauwkeurig zijn. Voor situaties waarin de Friedewald-berekening niet betrouwbaar is, kan directe LDL-C-bepaling worden toegepast.

Directe LDL-C-bepaling gebruikt enzymatische, homogene assays om LDL-C rechtstreeks te meten, zonder afhankelijkheid van TG-waarde. Deze methode is vooral aangewezen bij hoge triglyceriden, bij afwijkende lipidenprofielen of wanneer niet-nuchter bloed is geanalyseerd.

Interpretatie en klinische betekenis: LDL-C-niveaus worden gebruikt bij besluitvorming over lipidverlagende therapie en risicostratificatie. Streefwaarden variëren per richtlijn en individuele risicoprofiel, maar lagere LDL-C-waarden worden doorgaans geassocieerd met verlaagd risico. Het monitoren van LDL-C helpt bij evaluatie van therapietrouw en respons.

Overwegingen en beperkingen: de Friedewald-berekening kan onnauwkeurig zijn bij hoge TG-waarden of bepaalde dyslipidemieën. In zulke gevallen biedt directe bepaling een betrouwbaarder resultaat. Als aanvullende markers worden soms non-HDL-cholesterol of apolipoproteïne B gebruikt.