Infectiegevaar

Infectiegevaar, of het risico op een infectie, verwijst naar de kans dat iemand ziek wordt door contact met ziekteverwekkers zoals bacteriën, virussen, schimmels of parasieten. Het begrip wordt gebruikt in de gezondheidszorg, publieke gezondheidszorg en sectoren waar hygiëne en veiligheid cruciaal zijn.

Het risico op infectie wordt beïnvloed door verschillende factoren: de aard en dosis van de blootstelling, de virulentie van het pathogeen, de effectiviteit van infectiepreventie en de immunestatus van de persoon, zoals leeftijd, ziekte of medicijngebruik. Omgevingscondities en gedrag spelen eveneens een rol.

Transmissieroutes zijn divers: direct contact met besmette personen, druppelinfectie, aerosolen, besmet voedsel of water en besmette oppervlakken. In ziekenhuizen, verpleeghuizen, laboratoria en drukbevolkte omgevingen is het risico meestal hoger zonder adequate maatregelen.

Preventie en beheersing richten zich op hygiëne en sanitaire maatregelen, waaronder handhygiëne, reiniging en desinfectie, correcte omgang met medische instrumenten, isolatie waar nodig, en vaccinaties. Daarnaast behoort prudent antibioticagebruik en goede wondzorg tot de preventiestrategie, net als ventilatie en voedselhygiëne.

In de publieke gezondheidszorg wordt infectiegevaar gemonitord via surveillance en meldingen. Richtlijnen van nationale en internationale instellingen (zoals RIVM en WHO) vormen de basis voor beleid, trainingen en protocollen. Bij uitbraken worden tracing, isolatie en communicatie ingezet.

Voor individuen betekent het verkleinen van het infectiegevaar onder meer tijdige vaccinaties, goede handhygiëne, veilige voedselbereiding, en het zoeken van medische zorg bij klachten. Risicogroepen zoals ouderen, jonge kinderen en mensen met chronische aandoeningen vereisen extra aandacht.