Hydratatiegraad

Hydratatiegraad is een term die aangeeft in welke mate het lichaam van water is voorzien. In de fysiologie en de medische praktijk verwijst het naar de hydratatiestatus: de balans tussen vochtinname en vochtverlies en de hoeveelheid lichaamswater.

Om de hydratatiegraad te beoordelen bestaan er verschillende meetmethoden. Klinisch wordt hij vaak afgeleid uit dagelijkse vochtinput, gewichtswinst- of verlies, en verschijnselen. Objectieve indicatoren zijn serum-osmolaliteit en urine-osmolaliteit; urine-dichtheid (USG) kan aangeven hoe geconcentreerd de urine is; daarnaast kan bio-elektrische impedantieanalyse (BIA) een ruw beeld geven van het totale lichaamswater (TBW).

Hydratatiegraad is klinisch relevant: uitdroging (hypohydratatie) kan leiden tot droge slijmvliezen, verminderde prikkelrespons, vermoeidheid en daling van de bloeddruk; ernstiger gevallen kunnen nier- of circulatoire problemen veroorzaken. Overmatige waterinname kan leiden tot hyperhydratie en, vooral bij verhoogde natriumspiegels, hyponatriëmie.

Factoren en risicogroepen: leeftijd, gezondheidsstatus, medicijngebruik, hitte en intensieve fysieke activiteit beïnvloeden de hydratatiegraad. Ouderen, jonge kinderen, atleten en patiënten met nier- of hartziekten vormen vaak de groep bij wie aandacht voor vochtbalans bijzonder belangrijk is.

Beheer en aanbevelingen: doorgaans volstaat drinken naar dorst en rekening houdend met klimaat en activiteit; een algemene richtlijn voor volwassenen ligt rond 1,5 tot 2 liter vocht per dag, maar dit kan variëren. Let op donkergekleurde urine of symptomen zoals duizeligheid; bij twijfel of bij ziekte, zoals diarree of koorts, kan extra vocht of medische begeleiding nodig zijn.