Hittebehandeling

Hittebehandeling is een verzamelnaam voor methodes waarbij warmte wordt toegepast op een doelwit om gewenste veranderingen te bereiken. De term wordt gebruikt in verschillende vakgebieden, met name in de metallurgie en de fysiotherapie.

In de metallurgie omvat hittebehandeling processen zoals annealing, normaliseren, harden en temperen. Doel is het sturen van de microstructuur en daarmee van eigenschappen zoals hardheid, taaiheid en slijtvastheid. Dit gebeurt door verhitting tot een bepaalde temperatuur, een vasthoudfase en daarna gecontroleerd afkoelen in lucht, olie of water. De keuze van temperatuur, tijd en afkoelmethode bepaalt de uiteindelijke eigenschappen en kan vervorming of oxidatie beïnvloeden.

In de medische context wordt warmte toegepast als fysiotherapeutische behandeling. Warmte kan pijn verlichten, spierspanning verminderen en de doorbloeding verbeteren. Voorbeelden zijn warmtekussens, infrarood-, paraffinebaden en hydrotherapie. Warmtebehandeling is niet geschikt bij acute verwondingen, open wonden of neuropathieën en kan huidbeschadiging veroorzaken bij onjuiste toepassing.

Voordelen zijn een eenvoudige uitvoering, non-invasief karakter en vaak lage kosten. Nadelen zijn het risico op brandwonden of huidirritatie bij verkeerd gebruik en, bij metalen toepassingen, kans op vervorming of verkleuring van het materiaal. De effectiviteit hangt af van temperatuur, duur, type materiaal en omgevingsomstandigheden.

Historisch gezien kent hittebehandeling in de metaalbewerking een lange traditie en wordt zij uitgevoerd volgens normen en procedureregels. In de gezondheidszorg is het gebruik gebonden aan richtlijnen voor veilige en doeltreffende toepassing.