Geldartclassificatie

Geldartclassificatie is een indeling van poeders die in een gas-fluidiseerd bed worden gedestilleerd op basis van hun fluidisatiegedrag. De classificatie, geïntroduceerd door David Geldart in de jaren zeventig, verdeelt vaste deeltjes in vier groepen (A, B, C en D) en beschrijft hoe deeltjesgroottes, dichtheden, cohesie en vorm het fluidisatiegedrag bepalen. Het diagram dat bij deze classificatie hoort geeft meestal de grenzen tussen de groepen weer als functie van deeltjesdichtheid en diamater, zodat men het geschikte bed- en procesontwerp kan kiezen.

Groep A omvat fijnere korrels die wel fluidiseren maar vaak cohesieve neigingen vertonen en bij fluidisatie unstable gedrag kunnen laten zien, zoals meerdere kleine bellen. Groep B bestaat uit middelgrote, zandachtige korrels die over het algemeen goed fluidiseert met grote, stabiele bellen en een duidelijke beduitzetting tonen. Groep C omvat zeer fijne, cohesieve poeders die moeilijk fluidiseren en de neiging hebben te bridgen of kanaliseren; voor deze deeltjes zijn soms mechanische agitaties of toevoegen van vocht noodzakelijk. Groep D bevat grof en dicht materiaal dat doorgaans spuit- of slugfluidisatie vertoont; fluidisatie is minder stabiel en kan leiden tot spottende bewegingen en beperkte beduitzetting.

In de praktijk wordt de Geldart-classificatie gebruikt bij het ontwerp en de optimalisatie van fluidized-bed processen zoals verbranding, droging, granulerings- en coatingprocessen. De indeling helpt bij het kiezen van operatieniveaus van de gasstroom, materiaalkenmerken en procesparameters om defluidisatie, spouting of slecht fluidiseren te voorkomen.

Hoewel de classificatie veelvuldig wordt toegepast, is ze afhankelijk van omstandigheden zoals gasdruk, temperatuur, vochtigheid en mengingstoestand. Passen de deeltjeseigenschappen door schommelingen, kunnen de groepstoekenningen enigszins variëren.