GPSpositionering

GPSpositionering bepaalt de geografische positie van een ontvanger met het Global Positioning System (GPS). Het systeem berust op een constellatie van satellieten en civiele ontvangers die signalen ontvangen, interpreteren en coördinaten kunnen afleiden. Toepassingen omvatten navigatie, landmeting, kaartproductie en locatiegebaseerde diensten.

Werking: satellieten zenden voortdurend tijdcodes uit. De ontvanger berekent de reistijd van elk signaal en daarmee de afstand tot de satelliet. Met minimaal vier satellieten kan de ontvanger x-, y- en z-coördinaten berekenen en de klokfout corrigeren; het geheel gebeurt in het referentiesysteem WGS84.

Tijd en referentie: GPS houdt rekening met GPS-tijd. De ontvanger converteert tijdinformatie naar bruikbare tijd en positie. Voor kaarttoepassingen wordt vaak een transformatie naar andere coördinatensystemen toegepast.

Nauwkeurigheid en correcties: zonder correcties ligt de horizontale nauwkeurigheid bij consumentenapparaten meestal in de meters, met variatie door omgevingsfactoren. Correctiesystemen als DGPS, WAAS/EGNOS en RTK/PPP kunnen de nauwkeurigheid aanzienlijk verbeteren, tot centimeter- tot decimeterniveau onder geschikte condities.

Toepassingen en beperkingen: dominant in auto-navigatie, smartphones en landmeting. Beperkingen ontstaan door blokkades van signaal, multipath-reflecties, en atmosferische vertragingen; indoor en in stedelijke canyons is extra techniek nodig.

Ontwikkeling: GPS is ontwikkeld door het Amerikaanse ministerie van Defensie. De eerste satellieten verschenen in de jaren zeventig; civiel gebruik is sindsdien aanzienlijk verbeterd nadat Selective Availability werd opgeheven.