Eiwitdetectie

Eiwitdetectie verwijst naar het vaststellen en kwantificeren van eiwitten in monsters. In de biologie en biochemie is het doel om aanwezigheid, concentratie en soms modificaties of interacties van eiwitten aan te tonen. Detectie kan plaatsvinden in vloeistofmonsters zoals bloed of urine, in cel- of weefselmonsters, en maakt gebruik van uiteenlopende methoden die op specifieke binding, enzymatische reacties of massaspectrometrie berusten.

Immunoassays vormen een belangrijke groep technieken. Ze maken gebruik van antilichamen die specifiek binden aan het doelwitprotein. Voorbeelden zijn ELISA, dat kwantificatie in een plate-format mogelijk maakt; Western blot, waarbij eiwitten na scheiding door elektroforese worden gedetecteerd; en immunohisto- of immunofluorescentie voor lokalisatie in weefsel of cellen. Deze methoden bieden vaak hoge specificiteit en gevoeligheid, maar vereisen passende controles en kalibratie.

Naast immunoassays bestaan er colorimetrische en fluorometrische assays voor totale eiwitconcentratie, zoals Bradford, BCA en Lowry. Deze testen geven een snelle indicatie van eiwitlevels in een monster en vereisen standaardcurves voor kwantificatie.

Gel-gebaseerde methoden, zoals SDS-PAGE gevolgd door kleuring of blotting, scheiden eiwitten op moleculair gewicht en maken identificatie mogelijk in combinatie met antilichaamdetectie of massaspectrometrie. Massaspectrometrie kan eiwitten identificeren en kwantificeren, ook zonder antilichamen, en speelt een centrale rol in proteomica.

Toepassingen omvatten klinische diagnostiek, medisch- en biologisch onderzoek, voedselveiligheid en biotechnologische ontwikkeling. Belangrijke aandachtspunten zijn specificiteit, gevoeligheid, dynamisch bereik en mogelijke matrixinvloeden die de nauwkeurigheid beïnvloeden.

---