Communicatiesystemen

Communicatiesystemen is een verzamelterm voor systemen en netwerken die informatie uitwisselen tussen zenders en ontvangers. Ze combineren fysieke media zoals koperkabels, glasvezel, radiospectrum en satellietkanalen met software- en protocollagen die coderen, verzenden, ontvangen en verwerken van signalen mogelijk maken. Doel is om op een efficiënte, betrouwbare en veilige manier stem-, data- en multimediacommunicatie te faciliteren over verschillende afstanden en omgevingen, variërend van lokale bedrijfsnetwerken tot wereldwijde communicatienetwerken.

De operationele architectuur van communicatiesystemen kent meerdere lagen en componenten. Zenders en ontvangers zetten informatie om in signalen die via bekabelde of draadloze kanalen worden verzonden. Netwerkapparatuur zoals switches, routers en gateways regelt routing en toegankelijkheid. Signaalverwerking, foutcorrectie en multiplexing verbeteren de efficiëntie. Software implementeert protocollen en verkeersbeheer. Veel systemen volgen internationale standaarden en referentiemodellen zoals OSI of TCP/IP. Beheer van beveiliging, kwaliteit en beschikbaarheid speelt een centrale rol bij betrouwbaarheid.

Voorbeelden van communicatiesystemen zijn telecommunicatienetwerken (vast en mobiel telefoonverkeer), computernetwerken (LAN, WAN en Internet), satellietcommunicatie, broadcast- en kabeltelevisie en industriële netwerken (SCADA). Typische normen en standaarden worden ontwikkeld door organisaties zoals ITU, IEEE en ETSI, met protocollen zoals TCP/IP, HTTP(S), SIP, MQTT en UDP, en beveiligingsstandaarden zoals TLS/SSL en IPsec.

Belangrijke aandachtspunten zijn capaciteit, latency, betrouwbaarheid en security. Trends omvatten 5G/6G, edge computing, cloudgebaseerde diensten en softwaregedefinieerde netwerken, die flexibiliteit en schaalbaarheid verhogen, maar ook vragen oproepen over privacy en regelgeving.