Basishouding

Basishouding is een term die wordt gebruikt om de basispostuur of neutrale houding te beschrijven die als fundament dient voor beweging in sport, training en revalidatie. Het verwijst naar een stabiele uitlijning van het lichaam waarmee efficiënt kracht kan worden overgedragen en snel kan worden gereageerd, terwijl belasting op gewrichten en spieren wordt beperkt.

Over het algemeen omvat basishouding: voeten op schouderbreedte, gewicht gelijkmatig verdeeld (met een lichte voorkeursdruk op de bal of middenvoet, afhankelijk van de activiteit), knieën licht gebogen, heupen recht en uitgelijnd met de voeten, wervelkolom in neutrale positie, bekken licht ondertrokken om de onderrug te ondersteunen, schouders ontspannen en omlaag, borstkas open, hoofd recht boven de wervelkolom en blik vooruit. De armen hangen of zijn licht gebukt in een klaarhouding die past bij de activiteit.

Doel en toepassing: basishouding dient als basis voor beweging, maakt overbrugging van krachten mogelijk en vergroot stabiliteit en reactievermogen, terwijl het risico op overbelastingsklachten wordt verminderd. Variaties bestaan per discipline; in vechtsporten kan men een lagere, meer gegronde houding aannemen, terwijl in alledaagse bewegingen vaak een meer ontspannen neutrale houding volstaat.

Training en aandachtspunten: begin met langzame, gecontroleerde bewegingen en controleer regelmatig uitlijning. Houd ademhaling, span de kernspieren licht aan en kijk gericht vooruit. Veelvoorkomende fouten zijn het voorover hellen van het bovenlichaam, op de tenen leunen, schouders optrekken, knieën stijf maken of het bekken tild.

Zie ook: houding, ergonomie, lichamelijke training.