Atoomemissiespectroscopie

Atoomemissiespectroscopie, ook bekend als atoomemissiespectrometrie, is een analytische techniek die wordt gebruikt om de samenstelling en concentratie van elementen in een monster te bepalen. Deze methode berust op het principe dat atomen, wanneer ze energie opnemen, elektronen in hogere energieniveaus kunnen promoten. Wanneer deze elektronen weer terugvallen naar lagere energieniveaus, wordt energie in de vorm van licht (fotonen) uitgezonden. Het spectrum van dit uitgezonden licht is uniek voor elk element en kan worden gebruikt om de aanwezigheid en hoeveelheid van dat element te identificeren en kwantificeren.

De techniek omvat meestal de verneveling van een monster in een plasma, vlam of boog, waardoor de atomen worden geïoniseerd en geëxciteerd. Het uitgezonden licht wordt vervolgens door een monochromator gesplitst in zijn componenten, waarna de intensiteit van specifieke golflengten wordt gemeten. Moderne apparatuur maakt vaak gebruik van een CCD-sensor of fotomultiplier om het spectrum te registreren en te analyseren.

Atoomemissiespectroscopie wordt veel toegepast in verschillende velden, waaronder milieuanalyse, voedselveiligheid, farmaceutische industrie en metallurgie. Het is vooral nuttig voor de detectie van sporelementen en zware metalen, zoals lood, kwik en cadmium, die vaak in zeer lage concentraties voorkomen. De methode biedt hoge gevoeligheid en selectiviteit, waardoor ze geschikt is voor complexe monsters.

Er zijn verschillende varianten van atoomemissiespectroscopie, zoals vlamemissiespectrometrie (FAAS), grafietovenatomoabsorptiespectrometrie (GFAAS) en inductief gekoppelde plasma-emissiespectrometrie (ICP-OES). ICP-OES is een van de meest gebruikte technieken vanwege zijn brede elementaire dekking en hoge gevoeligheid. Ondanks de voordelen, kan de methode gevoelig zijn voor interferenties, zoals matrixeffecten, die de nauwkeurigheid kunnen beïnvloeden.