Anticircumventiebepalingen

Anticircumventiebepalingen zijn juridische regels die het omzeilen van technische beschermingsmaatregelen verbieden en vaak ook het vervaardigen, verhandelen of verspreiden van hulpmiddelen die omzeiling mogelijk maken. Deze bepalingen maken deel uit van wetten rond auteursrechten en digitale rechten en bestaan zowel op nationaal als internationaal niveau. Doel is om makers en rechthebbenden te beschermen tegen ongeautoriseerde toegang tot digitale werken en om de werking van DRM-systemen, licentie- en betalingsafwikkelingen te waarborgen.

Concreet verbieden anticircumventiebepalingen doorgaans: het ontwijken van beveiligde toegang tot digitale content; het leveren of verkopen van apparatuur of software die ontworpen is om zulke beveiligingen te omzeilen; en het zich helpen bij het omzeilen daarvan. Veel wetgeving bevat wel uitzonderingen, bijvoorbeeld voor beveiligingsonderzoek, onderzoek naar interoperabiliteit tussen systemen, toegankelijkheid voor mensen met een beperking en in sommige gevallen voor handhaving of law enforcement.

Voorbeelden van juridische kaders zijn onder meer de anti-circumventionregels in internationale afspraken en nationale wetgeving. In de Verenigde Staten is dit prominent vastgelegd in de Digital Millennium Copyright Act, in de Europese Unie door de InfoSoc-richtlijn, en veel andere landen kennen vergelijkbare reglementen. De precieze reikwijdte, definities en straffen verschillen per jurisdictie, wat leidt tot een uiteenlopend toepassingsgebied en veelvuldig debat over de balans tussen auteursrechtenbescherming en andere belangen.

Kritiek op anticircumventiebepalingen richt zich op mogelijke belemmeringen van technologische ontwikkeling, privacy, onderzoeksvrijheid en de toegankelijkheid voor consumenten. Juridische discussies gaan vaak over de ruimte voor legitiem onderzoek, interoperabiliteit en carve-outs voor specifieke use cases.