widerstanden

Widerstanden zijn passieve elektronische componenten die elektrische weerstand bieden tegen de stroom. Ze vormen een fundamenteel onderdeel van vrijwel elk elektrisch of elektronisch circuit en worden gebruikt om stroom te beperken, spanning te verdelen en signalen te conditioneren. De weerstand wordt uitgedrukt in ohm (Ω) en volgt vaak de wet van Ohm: V = I × R.

Er bestaan verschillende typen weerstanden. Vaste weerstanden komen in diverse materialen en bouwvormen, zoals koolstoffilm, metaalfilm en koolstofcompositie, evenals draadgewikkelde weerstanden voor hogere vermogens. Variabele weerstanden omvatten potentiometers en trimmers die hun weerstand kunnen aanpassen. Daarnaast zijn er speciale typen zoals thermistors (weerstanden waarvan de waarde afhangt van de temperatuur) en fotoweerstanden of LDR’s (lichtafhankelijke weerstanden) die reageren op lichtniveau. Verwacht wordt dat het type en de tolerance van de weerstand passen bij de toepassing en de gewenste precisie.

Waarde en marking: de weerstandwaarde wordt uitgedrukt in ohm en vaak aangegeven met een kleurcode of cijfers. De klassieke vierbandencode geeft twee significante cijfers, een vermenigvuldigingsfactor en een tolerantiewaarde. In hoogwaardige toepassingen worden 5-bandcodes en temperatuurcoëfficiënten gebruikt. De veiligheid en betrouwbaarheid hangen samen met de vermogensrating, de maximale dissipatie P (uitgedrukt in watt), en de omgevingstemperatuur.

Toepassingen: weerstanden dienen als spanningsdelers, stromenbegrenzers, biases voor transistoren en als onderdelen in RC-timers en filters. Ze worden in zowel eenvoudige als complexe circuits toegepast en bestaan zowel als axiale-componenten als SMD-types. Historisch leverde Ohm’s wet de theoretische basis voor het ontwerp van elektrische netwerken. Moderne weerstanden volgen gestandaardiseerde waardenreeksen zoals E12 en E24 om consistente productie en vervanging mogelijk te maken.