weefselviabiliteit

Weefselviabiliteit verwijst naar het vermogen van weefsels om levend te blijven en functioneel intact te blijven onder specifieke omstandigheden. Het begrip omvat zowel cellulaire levensvatbaarheid als de structurele en metabole integriteit van het weefsel. In de biomedische context is viabiliteit cruciaal voor processen zoals transplantatie, weefselengineering, wondzorg en biomedisch onderzoek.

Factoren die de viabiliteit beïnvloeden, zijn onder meer bloed- en zuurstoftoevoer, beschikbaarheid van nutriënten, temperatuur, pH, osmotische balans en de aanwezigheid van toxische metabolieten. Ischemie (gebrek aan bloedtoevoer) en reperfusie kunnen de viabiliteit snel negatief beïnvloeden. Ook tijd sinds onttrekking, vochtbalans en infecties spelen een rol. Verschillende opslag- en transportcondities (koud versus warm) hebben uiteenlopende effecten op metabole activiteit en celsterfte.

Viabiliteit kan worden beoordeeld met directe en indirecte methoden. Directe methoden omvatten histologisch onderzoek, levende- en dode-cel staining (bijv. calcein-AM en propidiumjodide) en metingen van metabole activiteit zoals ATP-niveaus of MTT-/resazurine-assays. Indirecte indicatoren zijn lactaatconcentraties, pH en LDH-uitscheiding in het opslagmilieu. In klinische settings worden bovendien perfusiegegevens en zuurstofverbruik gebruikt om organen tijdens opslag te evalueren.

Voor transplantatie worden organen doorgaans gekoeld bewaard in speciale opslagoplossingen en koude opslag toegepast; soms wordt ook normotherme machine perfusie ingezet om viabiliteit te maximaliseren. In weefseltechnologie en cryopreservatie worden aanvullende methoden toegepast om metabole activiteit te behouden en celoverleving te vergroten.

Toepassingen en uitdagingen omvatten onder meer de selectie van donorgeeven en grafts, evaluatie van viabiliteit na transplantatie en de ontwikkeling van kunstmatig gewassen weefsels. Variabiliteit tussen weefsels en individuen, reperfusieschade en gebrek aan gestandaardiseerde viabiliteitsdrempels vormen voortdurende uitdagingen. Verder onderzoek richt zich op betere biomarkers en real-time monitoring.